Chyba zdążyłam się już przyzwyczaić do stylu Feliksa W. Kresa,
bo nie mam już problemów z rozpoczęciem czytania. Albo może mam po prostu inne
nastawienie. W każdym razie wydaje mi się, że zarówno „Panią Dobrego Znaku”
(uparcie czytanego przeze mnie jako Dobry Zamek) jak i „Grombelardzką legendę”
czyta się dużo lżej niż poprzednie dwa tomy cyklu. Autor bardziej skupia się na
opowieści, co pozwala czytelnikowi wciągnąć się w akcję i dobrze poznać
bohaterów. A ci znowu są nietuzinkowi.
