Żniwa zła

Poprzednie części cyklu o Cormoranie Strike’u całkiem mi się podobały. Pani Rowling okazuje się dobrą pisarką nie tylko w literaturze dziecięco-młodzieżowej. I dobrze. Trochę musiałam poczekać zanim „Żniwa zła” pojawią się w mojej bibliotece, ale w końcu się doczekałam. W dodatku trafiła do tej biblioteki, którą mam najbliżej, więc bardzo wygodnie. Wypożyczyłam i wzięłam się za czytanie.

Jedwabnik

Co prawda nie uważam, żeby „Wołanie kukułki” było jakimś wielkim arcydziełem, ale czytało się dobrze. A ja mam tak, że jak zacznę jakiś cykl i nie jest zupełnie kiepski to czytam go dalej. Dlatego, przeczesując internet w poszukiwaniu kolejnych lektur, zerknęłam też, czy wydarzyło się coś nowego pod pseudonimem J.K Rowling. W wypadku cyklu o Cormoranie Strike’u fajne jest to, że druga część praktycznie nie ma nawiązań do pierwszej i można ją czytać zupełnie samodzielnie. Dlatego mogę ją spokojnie polecić tym, którym „Wołanie kukułki”, podobnie jak mi, nie wbiło się za mocno w pamięć i kojarzą tylko ogólny zarys.

Wołanie kukułki

Niezwykle miła odmiana po „Królu olch”. Nie jestem pewna, czy była to dobra książka, czy po prostu tak mi się podobała po poprzedniej, ale w każdym razie ma mu mnie plusa. I przeczytałam ją w jakieś 3 dni.