Kolejna trzecia część cyklu, ale tym razem trylogii. Tak
przynajmniej jest napisane na tylnej okładce książki. Dostał ją mój mąż (wielki
fan „Gry Endera”) na Święta, a ja wzięłam i przeczytałam. Podobnie jak
poprzednie dwie części. Nie musiałam ich sobie powtarzać, bo dość dobrze
pamiętałam fabułę. Po szybkiej akcji w książkach o Gideonie ta trylogia okazała
się całkiem dobrym pomysłem. Książka również obfituje w akcję, jednak autorzy
kładą większy nacisk na psychikę postaci. No i bardziej się trzeba skupić, bo
mamy do czynienia z czterema (no w porywach do pięciu) wątkami, które się
przeplatają.
